Τρίτη, 31 Ιουλίου 2007

Spoiler


Όπως είναι σε θέση να αποκαλύψει το "My paraga", αυτή είναι η ακτινογραφία του Ενακαρχίρε.
Ζητώ συγνώμη από την Αθλητική Ηχώ, που χάλασα την έκληξη και το σασπένς του ρεπορτάζ της. Αλλά εντάξει, απόγευμα είναι, όποιος ήταν να την αγοράσει, το έχει κάνει ήδη.

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2007

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα


Η καλύτερη χρονιά του Καστίγιο ήταν η περσινή. Ίσως γιατί ήταν η πρώτη χρονιά που λογιζόταν στους βασικούς παίχτες και έπαψε να θεωρείται το μεγάλο ταλέντο, ο μικρός, που θα βοηθήσει μία στο τόσο.
Συμπτωματικά, πέρσι ήταν μια χρονιά που ο Ολυμπιακός (ξανα)πήρε άνετα το πρωτάθλημα, πλην όμως δεν άφησε ούτε έναν φίλο του ευχαριστημένο με το ποδόσφαιρο που έπαιξε, εξ'ου και τα γιουχαρίσματα στην απονομή.
Ο Καστίγιο είναι ένας παίχτης που μιλάει καλά δύο γλώσσες. Ελληνικά κι ισπανικά. Σε καμία από τις δύο δεν ξέρει τη λέξη "ομαδικότητα" ή "πάσα". Μάλλον, την "πάσα" την ξέρει γιατί τη ζητάει συνέχεια.
Μπορεί να φανεί ότι γίνεται απαξίωση ενός παίχτη τώρα που φεύγει.
Ευτυχώς όμως, δεν είναι έτσι. Και να είναι δηλαδή, από την πρώτη στιγμή έκανα ξεκάθαρη την υποκειμενικότητά μου...
Ο Καστίγιο πήγε στις διαπραγματεύσεις με τον Ολυμπιακό, ως ο νέος ηγέτης της ομάδας, ο ακριβότερος και άρα, ο καλύτερός της παίχτης.
Από πού κι ως πού? Δε μπορώ να θυμηθώ κάποιο παιχνίδι σημασίας που ο Καστίγιο να το πήρε μόνος του. Κάτι που ο Ριβάλντο έκανε πολλές φορές. Αλλά φυσικά δεν υπάρχει καμία σύγκριση. Για τον ίδιο τον Νέρι βέβαια, κάπου μέσα στο μυαλό του, είχε μπει η ιδέα ότι αυτός θα είναι ο διάδοχος του Ρίμπο στον Ολυμπιακό. Ξανά, από πού κι ως πού?
Όπως και να'χει, παραδέχομαι τη διοίκηση του Ολυμπιακού. Είτε έκανε εκβιασμό είτε όχι στον Νέρι για να πάει στη Σαχτάρ, ήταν η ίδια θύμα εκβιασμού του ίδιου του Καστίγιο και του πατέρα του, όταν επί 2 μήνες τώρα έβγαιναν σε κάθε διαθέσιμο ΜΜΕ και έλεγαν πως η ομάδα δεν πρέπει να κόβει την τύχη του ποδοσφαιριστή.
Έτσι κι έγινε...Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

Η σχετικότητα του χρόνου


Πρωτοσέλιδο της Πρασινης 14/7/07 : "ΕΡΧΕΤΑΙ, από ώρα σε ώρα τελειώνει του κεντρικού αμυντικού".
Πρωτοσέλιδο της Πράσινης 16/7/07: "Μεταγραφικό τσουνάμι! Εβδομάδα ανακοινώσεων ανοίγει για το τριφύλλι-έρχεται άμεσα ο πρώτος στόπερ".
Πρωτοσέλιδο της Πράσινης 18/7/07: ΕΚΛΕΙΣΕ! Συμφώνησε με κεντρικό αμυντικό που πετάει το Σάββατο για Ελβετία".
Πρωτοσέλιδο της Πράσινης 23/7/07: ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΑΚΕΤΟ. Ίσως και οι δύο στόπερ μέσα στην εβδομάδα".
Σήμερα, Κυριακή 29/7/97, δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα κάποιος, αλλά τουλάχιστον υπάρχουν κάποια καλά νέα. Η ομάδα του ΠΑΟ άρχισε να ρολάρει, που σημαίνει ότι ίσως και να μην υπάρχει ανάγκη μεταγραφών. Ευτυχώς, ο ΠΑΟ είναι ένα σωματίο όπου κυριαρχεί η λογική και όχι ο ενθουσιασμός. Περιμένουμε και βλέπουμε ή βλέποντας και κάνοντας.
Πάντως, αυτή η σειρά των πρωτοσέλιδων, οπού εδώ και 2 βδομάδες ανακοινώνεται ο κεντρικός αμυντικός του ΠΑΟ, με έκανε να σκεφτώ κάποια υπαρξιακά ερωτήματα…Τι είναι, αλήθεια, 2 βδομάδες μπροστά στην αιωνιότητα? Τίποτα. Ακόμα και σε 10 χρόνια να ανακοινώσει ο ΠΑΟ τον καινούριο του κεντρικό αμυντικό, στο κοσμικό ρολόι της αιωνιότητας θα έχουν περάσει λίγα λεπτά.
Άρα είναι όντως θέμα λεπτών οι ανακοινώσεις.

ΥΓ: Ένα πράγμα με ανησυχεί. Αν τελικά κλείσει ο αμυντικός και πετάξει για Ελβετία, μάλλον δε βρει κανέναν εκεί, γιατί κάποια στιγμή στο μέλλον, υποθέτω ότι θα γυρίσει η αποστολή στην Ελλάδα.

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2007

Ο δεκάλογος...


...επιβίωσης στα φιλικά. Από την επιλογή αντιπάλου, μέχρι τη συνέντευξη τύπου μετά τον αγώνα.

1) Πάντα επιλέγουμε αντίπαλο που το πρωτάθλημά του ξεκινάει πιο νωρίς. Έτσι, είναι εξ'ορισμού πιο έτοιμος.
2) Φροντίζουμε ο αντίπαλος αυτός να είναι μικρής δυναμικότητας. Είπαμε, να είναι πιο έτοιμος, αλλά να μη φάμε και πολλά...
3) Προσπαθούμε να μη βάλουμε τα "ονόματα" της ομάδας και τις μεταγραφές όλες μαζί από την αρχή.
4) Στηριζόμαστε στους νέους και ελπιδοφόρους παίχτες του ρόστερ, οι οποίοι συνήθως αφήνουν άριστες εντυπώσεις και υπόσχονται πολλά. Τώρα αν θα παίξουν το πολύ σε έναν αγώνα της περιόδου, είναι άλλο ζήτημα.
5) Κάνουμε τουλάχιστον 10 αλλαγές.
6) Δείχνουμε ότι παρακολουθούμε το παιχνίδι με προσοχή, ενίοτε προβληματισμένοι, ενίοτε αστειευόμενοι μιας και το κλίμα είναι χαλαρό. Κρατάμε και καμιά σημείωση άμα τύχει.
7) Προσπαθούμε να μείνουμε ξύπνιοι και εμείς (του τεχνικού τιμ) και οι παίχτες. Να θυμόμαστε: ο καφές είναι φίλος μας.
8) Ξεκινάμε πάντα τη συνέντευξη μετά το παιχνίδι με τη φράση "είναι νωρίς ακόμα", η οποία αλλάζει σε "ήταν ένα παιχνίδι προετοιμασίας", όταν πρόκειται για τα τελευταία φιλικά της ομάδας.
9) Κάπου στη μέση, λέμε τη φράση "βγήκαν χρήσιμα συμπεράσματα".
10) Και τελειώνουμε με τη φράση "είμαστε σε καλό δρόμο".

Είμαστε έτοιμοι για το επόμενο φιλικό παιχνίδι.

Happy(?) end


Ο Καστίγιο μετά τη χθεσινοβραδινή συνάντηση με τη διοίκηση του Ολυμπιακού, είναι πια χαρούμενος. Αληθινά χαρούμενος. Την απογοήτευση του χθεσινού μεσημεριού "γιατί δεν τον εκτιμάνε", τη διαδέχθηκε η γνήσια χαρά.
Μάλλον το βράδυ τον εκτίμησαν περισσότερο, ξανακάνοντάς του την ίδια προσφορά. Γιατί ο Καστίγιο έχει συμβόλαιο, στο οποίο είχε γίνει αναπροσαρμογή πέρσι. Δεν υπήρχε λόγος να γίνει αναναπροσαρμογή. Εντάξει, η περσινή αναπροσαρμογή ήταν η αναγνώριση από το σύλλογο της προσφοράς του Νέρι στον Ολυμπιακό. Η αναναπροσαρμογή η τωρινή τί είναι? Κι εγώ χάρηκα που ο Νέρι βοήθησε το Μεξικό...
Ίσως ο Νέρι είχε το χρόνο να σκεφτεί, με την πλάτη στον τοίχο από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ, λίγο πιο ώριμα. Να μαζευτεί, να μαζέψει και τους δικούς του, που μέχρι προχθές δήλωναν ότι το μέλλον του Νέρι είναι σε μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (το μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το ξέρει?).
Φαντάζομαι ότι το σούπερ Ουκρανικό πρωτάθλημα, παρά το κύρος του και τις ιστορίες που θα είχε ακούσει ο Νέρι από τον Γιάγια που έφυγε τρέχοντας από τη Μέταλουργκ, αλλά και μια μεσαιομεσαία αγγλική ομάδα, δεν καλύπτουν τις φιλοδοξίες του πολύ (πάρα πολύ) Καστίγιο.
Βρε κοίτα να δεις πώς ωρίμασε ο Νέρι σε λίγες ώρες...

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2007

Κίτρινη κάρτα


Μιλώντας για το πρωτοσέλιδο του Φως, να πω κάτι για τον Καστίγιο: Νέρι, δεν ήσουν καλό παιδί. Ντα ντα. Να μην το ξανακάνεις.
Ο Νέρι σήμερα έκανε εξωγηπεδικό φάουλ (όχι ότι και στον αγωνιστικό χώρο δε χτυπάει εκτός φάσης καμιά φορά στο ψαχνό, αλλά λέμε τώρα).
Βλέποντας τον Ολυμπιακό κάμποσα χρόνια, δε μπορώ να πω ότι η προσφορά του Καστίγιο ήταν τέτοια ώστε αυτός ο παίχτης να θεωρείται ο καλύτερος της ομάδας. Και πράγματι, δε θεωρείται από κανέναν, εκτός από τον εαυτό του και τον πατέρα-μάνατζέρ του. Επειδή όμως, έχω μια υποψία ότι στις υπόλοιπες χώρες δε πολυπαρακολουθούν το ελληνικό πρωτάθλημα (μα πώς μου ήρθε αυτό?), τον Καστίγιο πολλοί, μπορεί και οι περισσότεροι, τον γνώρισαν τώρα, στο Κόπα Αμέρικα, όπου έπαιξε πολύ καλύτερα απ'ότι παίζει συνήθως εδώ. Έτσι, ίσως πολλοί τον υπερεκτίμησαν βάζοντάς του μια μεγάλη τιμή. Αφού τόσα δίνουν, ο Ολυμπιακός να μην τα πάρει? Εγώ λέω να τα πάρει τώρα που γυρίζει.
Δε μπορεί όμως ο Καστίγιο να έχει ως επιχείρημα αυτές τις τιμές για να ζητάει συμβόλαιο. Γιατί εμείς εδώ τον ξέρουμε. Και δεν είναι ο παίχτης των 15 εκατομμυρίων, ούτε ο καλύτερος της ομάδας. Και σίγουρα δεν είναι σωστό να ξεκινάει μια διαδικασία σύγκρισης και να λέει "γιατί εγώ παίρνω τόσα και ο άλλος παίρνει παραπάνω και εγώ έβαλα πιο πολλά γκολ και το μαλλί μου δεν έχει πυτιρίδα και του άλλου έχει και μυρίζουν και τα πόδια του...".
Οπότε, Νέρι, βάλε λίγο νερό στο κρασί σου ή απόδειξε στο γήπεδο ότι είσαι ο καλύτερος παίχτης, γιατί μέχρι τώρα δεν έχει φανεί αυτό.

Big business


Είδα το σημερινό πρωτοσέλιδο του Φως (το φως, του φως, το φως, ω φως…). Και μου θύμισε το αγαπημένο παιδί της κερκίδας του ΣΕΦ και ταυτόχρονα των καλύτερο πελάτη του κυλικείου του ΣΕΦ, το Σοφοκλή Σχορτσιανίτη. Έτυχε κιόλας να δω μια αφίσσα από το μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας, όπου ο Big Sofo ήταν ο μισός απ’ότι τώρα.
Ίσως χρειάστηκε να πάρει κάποια κιλά για να ανταποκριθεί στο ρόλο του στη διαφήμιση για καφέδες που κάνει τελευταία. Όλοι οι καλοί ηθοποιοί αλλάζουν για να ταιριάζουν στους ρόλους τους κάθε φορά.
Αυτό που μένει να κάνει ο Σοφοκλής για να ολοκληρώσει την εικόνα του ως αθλητικού προτύπου, είναι να αρχίσει αν διαφημίζει τσιγάρα. Απλά φανταστείτε την εικόνα: ο Σοφοκλής ντυμένος καουμπόικα, να καβαλάει τον ελέφαντά του (γιατί το άλογο είναι λίγο δύσκολο να σηκώσει το φορτίο), να βγαίνει από το ράτσο του στην έρημο της Νεβάδα και να κηνυγάει με το λάσσο του αγριόχοιρους. Και μόλις αρχίσει να δύει ο ήλιος, ανάβει μια φωτιά, βάζει τον αγριόχοιρο να ψήνεται, βγάζει από το σακίδιό του πίττες και τρώει home-made πιττόγυρα. Και μετά ένα τσιγάρο Marlboro…
Δεν ξέρω αν επιτρέπονται ακόμα οι διαφημίσεις τσιγάρων στο σινεμά, εγώ πάντως θα πλήρωνα εισητήριο μόνο και μόνο για να δω αυτή τη διαφήμιση. Μπορεί να άρχιζα και το κάπνισμα, δεν ξέρω.


ΥΓ: Παρακαλούνται οι διαφημιστικές που ενδιαφέρονται να με εντάξουν στο δυναμικό τους, όπως στείλουν email και μπορεί να το σκεφτώ.

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2007

Η εκδίκηση


(φωτογραφία από τη στιγμή της αποβολής του Πλιάτσικα)
...είναι ένα πιάτο που (όσοι το έχουν φάει μάλλον) λένε ότι τρώγεται κρύο. Έτσι, 6 χρόνια μετά από εκείνη τη βραδιά που ο Δανιήλ (αν θυμάμαι καλά) δήλωνε ότι «μας μπέδρεψε το ότι η Γερμανία έμεινε με 10 παίχτες», εκεί που κανένας δεν το περίμενε, εκεί που όλοι λέγανε ότι θα είχε ξεχαστεί, η Ελλάδα εφάρμοσε το ίδιο σατανικό σχέδιο. Ο Πλιάτσικας, που είχε ένα σαρδώνιο χαμόγελο από την αρχή του αγώνα, τα είχε σκεφτεί όλα. Ήταν από τις κορυφαίες στιγμές αυτοθυσίας, εκείνη της δεύτερης κίτρινης, που από τον ίδιο τον παίχτη στέρησε τη συμμετοχή στον τελικό, αλλά ταυτόχρονα, γύρναγε οριστικά την πλάστιγγα του αγώνα υπέρ μας.
Γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ξύπνησε ο εφιάλτης. Οι Γερμανοί ήξεραν ότι πια τίποτα δε μπορούσε να αλλάξει. Οι παίχτες τις εθνικής νέων της Γερμανίας, θα θυμούνταν όταν ήταν μικροί που είδαν εκείνο το παιχνίδι του 2001 στην τηλεόραση. Είναι γνωστό ότι η ιστορία κινείται σε κύκλους και επαναλαμβάνεται. Απλά μαθηματικά και ρουά ματ σε 2 κινήσεις.
Αυτό που μένει τώρα είναι να ξυπνήσει ο loser που οι Ισπανοί είχαν πάντα μέσα τους, αλλά φαίνεται ότι η εθνική νέων που έχουν το έχει ξεχάσει, γι’αυτό και έχει πάρει τις 3 από τις 5 τελευταίες διοργανώσεις. Όμως το πιστεύω, ότι αν κοιτάξουν βαθιά μέσα τους, θα δουν αυτό που χρόνια τώρα έχει δει και η εθνική των ανδρών. Ότι απλά, δε μπορούν να κερδίσουν. Είναι στο αίμα τους και στα γονίδιά τους. Δεν έχει νόημα να το αρνιούνται, κερδίζοντας το ένα πρωτάθλημα Ευρώπης μετά το άλλο. Πρέπει να αποδεχτούν αυτό που πραγματικά είναι και να είναι σίγουροι ότι εμείς θα τους αγαπήσουμε γι’αυτό.

Συγκίνηση



Μόνο αυτή η λέξη μπορεί να περιγράψει αυτά που αιστάνθηκα με το χθεσινό πρωτοσέλιδο της ΝΕΑΣ Ώρας για Σπορ. Είναι αλήθεια. ΟΛΗ η Γαλλία, στέκεται δίπλα στην ΑΕΚ και την προσπάθεια που κάνει ο ιστορικός σύλλογος να φτιάξει μεγάλη ομάδα. ΟΛΟΣ ο γαλλικός τύπος στρέφει τα πυρά του σ’αυτή την ακατανόμαστη ομάδα του Πριγκιπάτου, που χωρίς κανένα προφανή λόγο φυσικά, δε λέει να αφήσει ελεύθερο τον Βάργκας να πάει στην ομάδα της καρδιάς, τη μάνα-ΑΕΚ. Με ποιο δικαίωμα κρατάει όμηρο τον παίχτη? Με ποιο δικαίωμα κρατάει σε αγωνία ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη Γαλλία, για το αν τελικά θα μπορέσει ο Βάργκας να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να παίξει στην ομάδα που από μικρός υποστήριζε και όλα τα άλλα παιδάκια στην Αργεντινή τον κορόιδευαν όταν φάραγε μπλούζες με τον δικέφαλο?
Το θράσσος έχει όρια. Αφήστε επιτέλους, κύριοι της Μονακό, ελεύθερο το παιδί. Ακούστε όλο το γαλλόφωνο κόσμο που το φωνάζει και περιμένει να ξεχυθεί σαν εμετός στα Ιλίσια Πεδία μόλις ανακοινωθεί η μεταγραφή στον κιτρινόμαυρο σύλλογο.
Φτάνει πια!

Intro



Δεν είμαι αντικειμενικός φίλαθλος, είμαι οπαδός. Απλά τυχαίνει από την αντικειμενική μου φύση, ακόμα κι όταν ασχολούμαι με θέματα άλλων ομάδων εκτός της δικής μου, να μην κάνω ποτέ λάθος. Ένα περίεργο πράγμα...
Και επειδή νιώθω το χρέος, αφού εγώ τα ξέρω όλα, να μοιραστώ αυτή τη γνώση με τον κόσμο.
Νομίζω ότι η καταλληλότερη εποχή για αθλητικές συζητήσεις χωρίς κανένα νόημα, κάτι που οφείλω να ομολογήσω ότι αρέσει στους φανατισμένους όπαδούς σαν και του λόγου μου, είναι αυτή του καλοκαιριού, καλή ώρα. Γιατί τώρα μπορεί οποιοσδήποτε να πει οτιδήποτε, αφού όλοι ξεκινάνε ισόβαθμοι. Τώρα μπορεί ο κάθε οπαδός να κοροϊδεύει τους υπόλοιπους χωρίς κανένα ουσιαστικό πάτημα, αφού τίποτα δεν έχει αρχίσει. Τώρα είναι η ώρα που τα φιλικά βγάζουν πρωταθλητή και από μια φάση τους κρίνεται αν μια μεταγραφή είναι πετυχημένη.
Τώρα είναι η ώρα για να γεννηθεί το λιγότερο αντικειμενικό αθλητικό blog...