Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα

Η καλύτερη χρονιά του Καστίγιο ήταν η περσινή. Ίσως γιατί ήταν η πρώτη χρονιά που λογιζόταν στους βασικούς παίχτες και έπαψε να θεωρείται το μεγάλο ταλέντο, ο μικρός, που θα βοηθήσει μία στο τόσο.
Συμπτωματικά, πέρσι ήταν μια χρονιά που ο Ολυμπιακός (ξανα)πήρε άνετα το πρωτάθλημα, πλην όμως δεν άφησε ούτε έναν φίλο του ευχαριστημένο με το ποδόσφαιρο που έπαιξε, εξ'ου και τα γιουχαρίσματα στην απονομή.
Ο Καστίγιο είναι ένας παίχτης που μιλάει καλά δύο γλώσσες. Ελληνικά κι ισπανικά. Σε καμία από τις δύο δεν ξέρει τη λέξη "ομαδικότητα" ή "πάσα". Μάλλον, την "πάσα" την ξέρει γιατί τη ζητάει συνέχεια.
Μπορεί να φανεί ότι γίνεται απαξίωση ενός παίχτη τώρα που φεύγει.
Ευτυχώς όμως, δεν είναι έτσι. Και να είναι δηλαδή, από την πρώτη στιγμή έκανα ξεκάθαρη την υποκειμενικότητά μου...
Ο Καστίγιο πήγε στις διαπραγματεύσεις με τον Ολυμπιακό, ως ο νέος ηγέτης της ομάδας, ο ακριβότερος και άρα, ο καλύτερός της παίχτης.
Από πού κι ως πού? Δε μπορώ να θυμηθώ κάποιο παιχνίδι σημασίας που ο Καστίγιο να το πήρε μόνος του. Κάτι που ο Ριβάλντο έκανε πολλές φορές. Αλλά φυσικά δεν υπάρχει καμία σύγκριση. Για τον ίδιο τον Νέρι βέβαια, κάπου μέσα στο μυαλό του, είχε μπει η ιδέα ότι αυτός θα είναι ο διάδοχος του Ρίμπο στον Ολυμπιακό. Ξανά, από πού κι ως πού?
Όπως και να'χει, παραδέχομαι τη διοίκηση του Ολυμπιακού. Είτε έκανε εκβιασμό είτε όχι στον Νέρι για να πάει στη Σαχτάρ, ήταν η ίδια θύμα εκβιασμού του ίδιου του Καστίγιο και του πατέρα του, όταν επί 2 μήνες τώρα έβγαιναν σε κάθε διαθέσιμο ΜΜΕ και έλεγαν πως η ομάδα δεν πρέπει να κόβει την τύχη του ποδοσφαιριστή.
Έτσι κι έγινε...Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.