Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

Παράκρουση

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν δικαιολογίες. Οι τελευταίες μέρες (και οι τελευταίες εβδομάδες γενικά), είναι περίεργες για όλους.
-Περίεργες για τους ολυμπιακούς γιατί: έγινε το 1ο διπλό στην ιστορία του Ολυμπιακού στο champions league, με όχι κάποια τυχαία ομάδα. Ήρθε μια φοβερή εμφάνιση μέσα στο Μπερναμπέου, μετά από μεγάλα λόγια των παιχτών της ομάδας και υπεβολικά αισιόδοξων απαιτήσεων του κόσμου για ένα διπλό ακόμα και ενώ όλοι περίμεναν ότι θα διασυρθεί ο Ολυμπιακός, λόγω της άγνοιας κινδύνου που έδειχνε και θα γύρναγε με την ουρά στα σκέλια.
-Περίεργες για τους παναθηναϊκους γιατί: φαίνεται να χάνουν το μοναδικό τους στήριγμα όλων αυτών των χρόνων, που βλέπουν τους τίτλους με τηλεσκόπιο. Το στήριγμα της ευρωπαϊκής ομάδας, του ευρωπαϊκού ονάματος, που το ξέρουν όλοι. Ταυτόχρονα, ο αιώνιος και μισητός αντίπαλος φαίνεται να παίρνει αυτή τη θέση και να ξεφεύγει λίγο ως μέγεθος.
-Περίεργες για τους αεκτζήδες γιατί: νομίζουν ότι μπορεί να αντέξει μια ομάδα που δεν παίζει καλά μέχρι τώρα ως το τέλος. Και ο Ολυμπιακός το έκανε πέρσι, αλλά μετρώντας ήδη 9 πρωταθλήματα. Γενικά είναι η τρίτη της παρέας και αν και ξεπερνάει σταθερά των Παναθηναϊκό, δε θα είναι ποτέ μία από τους "αιώνιους". Άσχετα αν τρέφει ψευδαισθήσεις ότι όλοι την κυνηγάνε. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ασχολείται.
Τις περίεργες αυτές μέρες, δε μπορούν να τις διαχεριστούν όλοι το ίδιο καλά. Από τους γαύρους, άλλοι κοιτάνε άφωνοι και επεξεργάζονται ακόμα τα καινούρια δεδομένα, άλλοι έχουν κλείσει θέση για τον τελικό στη Μόσχα και τραπέζι στα μπουζούκια για μετά.
Οι παναθηναϊκοί, προσπαθούν να μειώσουν τη Ρεάλ και τη Βέρντερ για να πουν ότι δεν έγινε και τίποτα. Πάλι 4άρα ο ευρωθρήνος, μόνο το τριφύλλι κέρδισε στην Ευρώπη, αυτός είναι ο ευρωπαίος. Είναι μια μερίδα οπαδών που και μόνο ότι μπαίνει στη διαδικασία να συγκρίνει την, έστω χειρότερη τα τελευταία χρόνια, ΡΕΑΛ, με τον Ολυμπιακό, κατευθείαν, χάνει την επαφή με την πραγματικότητα και αποδεικνύει το αντίθετο από αυτό που θέλει. Η νίκη επί της Αμπερντίν, που τερμάτισε μόλις 19 βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Σελτικ, προφανώς και έκανε μεγαλύτερη αίσθηση από την αναμενόμενη 4άρα που έφαγε ο Ολυμπιακός. Αλλά να μου πεις, και ο ΠΑΟ 17 βαθμούς πίσω από τον πρωταθλητή δεν τερμάτησε? Η Αμπερντίν είναι η αντίπαλος που του ταιριάζει και σ'αυτήν έριξε 3 γκολάκια χθες.
Τι να πει κανείς για την ΑΕΚ...Αντιμέτωπη με το ευρωπαϊκό μεγαθήριο της Ελφσμποργκ, κατάφερε να μείνει ζωντανή, με κορυφαίους τους αμυντικούς της, τον τερματοφύλακα και τα δοκάρια. Και σε συνθετικό χλοοτάπητα. Και χωρίς το Ρίμπο. Έγραψε ιστορία με χρυσά γράμματα.
Αυτό είναι το ωραίο με τον αθλητισμό. Είναι χόμπι και υποτίθεται σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία. Άρα σου δίνει το δικαίωμα να παραποιείς τα πράγματα όπως εσύ χρειάζεσαι για να αισθανθείς τελικά καλά.

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

Όργια


...κάνει η φαντασία κάποιας συγκεκριμένης εφημερίδας τον τελευταίο καιρό.
Τα πρώτα συμπτώματα έχουν ξεκινήσει πριν πολλές μέρες, τα πράγματα όμως σοβάρεψαν επικίνδυνα τώρα τελευταία.
Με αποκορύφωμα το σημερινό πρωτοσέλιδο, όπου λέει ότι η Σαχτάρ θα πάρει τον Τοροσίδη και θα δώσει πίσω το Νέρι. Και μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, υπάρχει και το ενδεχόμενο ανταλλαγής με Χαριστέα(?!). Πριν μέρες όμως, οι "ασπιρίνες" της Bayer, δεν ξεκόλλαγαν τα μάτια τους από τον Τοροσίδη. Φαίνεται μπήκε σφήνα η Σαχτάρ, δίνει το Νέρι (μια από τις ακριβότερες μεταγραφές στην Ευρώπη το καλοκαίρι) και γίνεται ανταλλαγή με Χαριστέα στο καπάκι, μιας και ο Ρεχάγκελ είχε προτίνει αυτόν τον σουπερ-υπερπαιχταρά των 5 ηπειρων σε κόκκινο στέλεχος. Και όλα αυτά, τα αποκαλύπτει η εφημερίδα "το γατόνι". Α!Υπάρχει και το άλλο θέμα, όπου τη μία μέρα η μεταγραφή Κυριάκου χαλάει τις οικονομικές ισορροπίες στην άμυνα μαζί με τον Άντζα και την άλλη ο Ίβιτς περιμένειτο οκ για να κάνει τη μεταγραφή. Παράνοια!

Ρωτήσαμε τους ειδικούς ψυχολόγους-ηλεκτρολόγους-μηχανολόγους από το ΜΙΤ και μας είπαν ότι αυτή η μορφή ψύχωσης είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο του καλοκαιριού, ίσως λόγω της ζέστης που επικρατεί στην ηλιόλουστη χώρα μας. Μπορεί όμως να παρατηρηθεί οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, ελλείψει άλλων θεμάτων που αφορούν την εμπορικότερη ομάδα. Αυτό που χρειάζεται σε αυτές τις περιπτώσεις είναι κατανόηση και το παλιό, κλασσικό και πολύ επιτυχημένο γιατρικό: να λέμε πάντα ναι, ό,τι και να μας λένε.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

Αφιέρωμα


Σήμερα, η ταπεινή παράγκα μου έχει την τιμή να κάνει αφιέρωμα στον μεγαλύτερο Ολυμπιακάρα alive, στον Μπάμπη Χριστόγλου.
Τον άνθρωπο, που, πάνω απ'όλα, αφιλοκερδώς , λέει συνέχεια πόσο ολυμπιακάρας είναι και μάλιστα έχει βγάλει μπλουζάκια, dvd, βιντεοκασσέτες, εφημερίδες, συλλεκτικά τεύχη και άλλα πολλά χρήσιμα προϊόντα, που έναντι συμβολικού αντιτίμου πουλάει σε μας, τους απλούς φιλάθλους.
Ο Μπάμπης όμως, δεν είναι πάντα καλός. Όταν χρειάζεται ή όταν τον αναγκάζουν, γίνεται πολύ σκληρός. Ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε τότε. Όταν πχ, φωνάζει όλο το καλοκαίρι, κάθε καλοκαίρι εδώ και χρόνια, ότι η ομάδα θέλει αμυντικό, αλλά η διοίκηση επιδεικτικά τον αγνοεί, είναι να μη γίνει ο Μπάμπης τούρκος?
Όταν φωνάζει ο Μπάμπης για ανανέωση εδώ και χρόνια και πάει ο πρόεδρος και παίρνει μόλις 11 παίχτες, από τους οποίους μόνο οι 5 είναι στην 11αδα, είναι να μη γίνεται έξαλλος? Δίκαια διαμαρτύρεται ότι δεν είναι κανένας πίσω από Τζόρτζεβιτς, Γκαλλέτι, Λούα Λούα, ότι η ομάδα δεν έχει επιτελικό μέσο (που πάλι ο Μπάμπης φώναζε ότι έπρεπε να πάρουμε, αλλά μάταια), ότι δεν έχει εναλλακτικούς κεντρικούς αμυντικούς. Άρα, μπορεί να πήραμε 11 παίχτες, στην πραγματικότητα όμως έπρεπε να πάρουμε τουλάχιστον 16 παίχτες.
Δε μπορώ να πω όμως. Όταν τα πράγματα πάνε καλά, σπάνια μεν αλλά πού και πού συμβαίνει, ο Μπάμπης χαίρεται με την ομάδα. Όπως χάρηκε με το 2πλό στη Βέρντερ, όπου το κείμενο που έγραψε ξεχείλιζε από γνήσια χαρά, ταυτόχρονα όμως, με τη φωνή της λογικής, αφενός απέδιδε την επιτυχία στους παίχτες και όχι στον προπονητή ή στην ομάδα συνολικά, αφετέρου, προειδοποιούσε ότι θέλει προσοχή. Όπως προειδοποιεί από τότε και σε καθημερινή βάση, ότι πρέπει να προσγειωθούν οι παίχτες. Γιατί στην πρώτη γκέλα που θα γίνει, και είναι σίγουρο ότι θα γίνει κάποια στιγμή, ο Μπάμπης πρώτος θα βγει και στεναχωρημένος θα πει "εγώ σας τα έλεγα", "εγώ τα έλεγα για το Λεμονή", "εγώ τα έλεγα ότι θέλαμε άλλους τόσους παίχτες", "εγώ θέλω το καλό του Ολυμπιακού γι'αυτό κάνω κριτική που τα εκμηδενίζει όλα, ακόμα κια μετά από τις μεγαλύτερες επιτυχίες".
Γι'αυτό ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη το Μπάμπη. Για να μη μας αφήνει να χαρούμε, επειδή όλα μπορεί να καταστραφούνε. Επειδή ο Μπάμπης βλέπει κινδύνους, που απλοί φίλαθλοι σαν εμάς που βλέπουμε μπάλα μόλις 20 χρόνια, δε μπορούμε να καταλάβουμε.
Πάω να πάρω τώρα ένα μπλουζάκι από το Μπάμπη για να παρηγορηθώ, επειδή μπορεί να μην κερδίσουμε τη Ρεάλ μεθάυριο, αλλά ο Μπάμπης μας τα'λεγε...

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Ο μεγάλος περίπατος του Θρύλου


Χθες ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Πανιώνιο με το εντυπωσιακό 4-1, που δε νομίζω ότι ανταποκρίνεται πολύ στην πραγματικότητα.
Ο Ολυμπιακός χρειάζτηκε να παίξει μόλις 20 λεπτά σύνολικά σχετικά καλή μπάλα, για να καθαρίσει το ματς.
Μπήκε δυνατά, και δεν εννοώ το γκολ του Λούα Λούα, που μάλλον δεν ήταν δουλεμένο στην προπόνηση, αλλά γενικά, μέχρι το 15', έγιναν κάποιες ευκαιρίες, αλλάχτηκαν κάποιες μπαλιές (θυμίζω ότι πέρσι, το ρεκόρ συνεχόμενων σωστών πασών σε αγώνα του Ολυμπιακού πρέπει να ήταν 3: βολέ ο τερματοφύλακας, στραβοκλοτσιά κάποιος, συχνά ο Ρίμπο, γκολ κάποιος άλλος, πάλι συχνά ο Ρίμπο...).
Ο Θρύλος έχει μια τάση να κάθεται μόλις νιώσει λίγο άνετα σε κάποιο σημείο του αγώνα. Έτσι έγινε χθες, από το 15' που η ομάδα φαινόταν να ελέγχει τα πάντα, μέχρι την ισοφάριση, αν και προηγήθηκαν κάποιες ευκαιρίες του Πανιωνίου. Ως γνωστόν όμως, ο Θρύλος δεν ξυπνάει με ευκαιρίες, αλλά με γκολ.
Μετά την ισοφάριση έγιναν μαγικά πράγματα. Η μία ομάδα εξάφανίστηκε από το γήπεδο. Ο Χουντινιακός Ν.Σμύρνης, ξαφνικά, απλά δεν υπήρχε. Αν εξαφανίστηκε μόνη της ή αν την εξαφάνισε ο αντίπαλος, είναι ένα ερώτημα. Η συνέχεια πάντως είναι γνωστή.
Το συμπέρασμα: τα παιχνίδια του πρωταθλήματος πριν από αυτά της Ευρώπης είναι πάντα μα πάντα επικίνδυνα. Όσο κι αν λένε όλοι ότι το μυαλό τους είναι συγκεντρωμένο, το λένε για να το ακούσουν πρώτα οι ίδιοι, μήπως και πραγματικά συγκεντωθούν και σταματήσουν να σκέφτονται το "διπλό στο Μπερναμπέου Θρύλε ολέ ολέ". Επομένως, επειδή ο Πανιώνιος είναι ο περσινός 5ος και μια καλή και δουλεμένη ομάδα, ο Ολυμπιακός το πήγε πολύ καλά το παιχνίδι.

ΥΓ1: Όχι ότι το 1ο μας διπλό στην Ευρώπη μας έκανε ομάδα, αλλά εγώ τουλάχιστον χαίρομαι όταν βλέπω δηλώσεις από τους αντιπάλους μας στο champions league ότι ό Ολυμπιακός θέλει προσοχή. Τώρα, αν θα φάμε πολλά γιατί εμείς είμαστε σίγουροι για το 2πλό και οι αντίπαλοι όντως μας προσέξουν, είναι άλλο θέμα.

ΥΓ2: Όταν αργότερα η ΑΕΚ θα κλαίει και θα κατηγορεί τη διαιτησία για την απώλεια και του φετινού τίτλου, καλό είναι να θυμάται αγωνιστικές σαν τη σημερινή.

ΥΓ3: Επίσης καλό, θα ήταν να θυμούνται και οι Παναθηναϊκοί αγωνιστικές σαν τη σημερινή, όταν θα βγαίνουν τρίτοι, για να ξέρουν ότι δε φταίει και γι'αυτό ο Ολυμπιακός και η παράγκα. Βγάζουν πρωτοσέλιδα για τις καραγκιοζιές της Σαχτάρ σε ένα φιλικό, αλλά όχι για την εύνοια της ΑΕΚ σε επίσημο αγώνα του πρωταθλήματος, που είναι και ο βασικός τους αντίπαλος για τη 2η θέση.

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

Αφοπλιστική


Πριν τον αγώνα, ούτε περίμενα ούτε καιγόμουν να κερδίσει η Ελλάδα την Τουρκία.
Όμως, η Εθνική δεν νίκησε έτσι απλά. Κυριάρχησε. Βλέποντας τον αγώνα, ενώ στην αρχή παρακολουθούσα σχετικά αδιάφορος, όσο περνούσε η ώρα παθιαζόμουν περισσότερο, βλέποντας την Εθνική να παίζει έτσι όπως είχαμε καιρό να τη δούμε.
Η παραδοχή των Τούρκων της ανωτερότητας της ομάδας μας, ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Η αναγνώριση από τον αντίπαλο είναι που σφραγίζει μια ολοκληρωτική επικράτηση.
Καταλαβαίνω σε ένα βαθμό τον Δέλλα, που ξέσπασε μετά τον αγώνα και έχει δίκιο σε όσα είπε σχετικά με τη συμπεριφορά του ζώου filathlous ellinikous, της συνομοταξίας των ανθρωποειδών, το οποίο αποθεώνει μετά από μια νίκη και φτύνει μετά από την ήττα. Το θέμα όμως είναι ότι το ζώο αυτό δε συμπεριφέρεται έτσι μόνο σε ότι έχει να κάνει με τα αθλητικά και την αγαπημένη του ομάδα, αλλά γενικά είναι έτσι σε οτιδήποτε κάνει, οπότε στην πραγματικότητα δε μπορεί κανείς να το κατηγορήσει.


ΥΓ: Κάθε μέρα με εκπλήσσουν οι δημοσιογράφοι στο πόσο γελοίοι μπορούν να γίνουν και στο πόσο ηλίθιους μπορούν να θεωρούν εμάς, τους άσχετους κοινούς θνητούς. Δε θυμάμαι ρε παιδιά, αλλά από πότε ο Ψωμιάδης είναι ο καταλληλότερος να κάνει δηλώσεις μετά από κάποιο αθλητικό γεγονός? Δε μιλάω για τον Μάκαρο, που έχει κάθε δικαίωμα να κάνει ό,τι του κατέβει και να μη δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αλλά για εκείνον που βγήκε νομάρχης στη Σαλονίκη , αλλά αν ρωτήσεις οποιονδήποτε Σαλονικιό αρνείται ότι τον ψήφισε. Μάλλον, ο συγκεκριμένος Ψωμιάδης, δικαιούται να σχολιάζει αθλητικά δρώμενα όταν ταυτόχρονα αποτελούν εθνικές υποθέσεις υψίστης σημασίας, όπως το χθεσινό παιχνίδι, όπου πήραμε την Πόλη, αναστήθηκε ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς, ξανάνθισε η μηλιά και όλα αυτά τα ωραία. Και αν δε μιλήσει κάποιος ακροδεξιός γι'αυτά, τότε ποιος θα μιλήσει? Αλλά τι φταίει κι αυτός, όταν του πάνε το μικρόφωνο μπροστά και τον ρωτάνε?

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2007

Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε

Η κακομοιριά προσωποποιημένη.Όταν όλοι γελάγανε με τις γελοιότητες, η "πράσινη" έβρισκε ευκαιρία να βγάλει τα κόμπλεξ της και κυρίως, να αλλάξει θέμα από τον εμφύλιο στον ΠΑΟ, ειδικά μετά τις εντυπώσεις που λένε ότι έκλεψε ο Τζιγγεράκος.
Ναι, όντως η Ευρώπη μας πήρε χαμπάρι, την προηγούμενη Τρίτη το βράδυ, τότε που η "πράσινη" δεν κατάλαβε τίποτα...


Και το ανέκδοτο της ημέρας.Μας έρχεται από την "αθλητική Μακεδονίας-Θράκης". Και καλά, την έκαναν την έρευνα όποτε την έκαναν, τί τη δημοσίευσαν? Άνθρωποι είμαστε, λάθος ερωτηματολόγια βάζουμε. Αλλά ως εκεί.
Δύο μέρες λοιπόν, μετά την τεσσάρα από το Θρασύβουλα, ο ΠΑΟΚ είναι έτοιμος για τα μεγάλα σαλόνια. Πρόσεξε όμως ΠΑΟΚ...Αν ο Ηρακλής σωθεί τελικά, ίσως σου κλέψει τη μπουκιά από το στόμα.
Ρε τι λένε οι άνθρωποι?!...

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

ΑΥΤΟ είναι το πραγματικό σκάνδαλο


Και όχι κάτι άλλα που βγήκαν μέσα στη βδομάδα.
Ο Αστέρας πήρε κάλπικη νίκη με τον Παναθηναϊκό, βάζοντας γκολ με πέναλτι που προήλθε από ανύπαρκτο πλάγιο. Δε συζητάμε για τον ορισμό του πέναλτι στο 94φεύγα, όπου ο Σαλπιγγίδης ήταν μόλις 3 μέτρα από τη μπάλα, σε προφανή θέση για γκολ και ο αντίπαλός του τον τίναξε με βία στον αέρα, αναγκάζοντάς τον να κάνει μια σβούρα και να σωριαστεί ημιλιπόθυμος.
Αν αυτό δεν είναι σφαγή, τότε τί είναι? Αν δε μπορεί να πάρει η μεγαλύτερη ομάδα με τους χιλιάδες φίλοι ένα απλό πέναλτι στις καθυστερήσεις με μια νεοφώτιστη ομάδα, τότε τί κάνουμε? Και το λέω για να το ακούσω κι εγώ, εδώ στην παράγκα.

Το highlight του αγώνα ήταν όταν ο Τίμιος-πρώην(γιατί στην ξενιτιά ωρίμασε και δεν τα κάνει πια αυτά) κωλοτούμπας-Καραγκούνης φώναζε στο Λαζαρίδη ότι κάνει θέατρο. Μπα σε καλό του, μας έκανε και γελάσαμε και σήμερα.

Αρρώστια


Από το σημερινό πρωτοσέλιδο της Αθλητικής Ηχούς. Μιας εφημερίδας που σχεδόν όλη την εβδομάδα αγνοούσε την ύπαρξη μιας ομάδας γνωστής ως "Ολυμπιακός" και των αγωνιστικών της πεπραγμένων. Καλά έκανε. Οπαδικός τύπος είναι κι αυτός κι όλος ο υπόλοιπος και προφανώς το αγοραστικό της κοινό δεν ενδιαφέρεται να μάθει για άλλες ομάδες πέραν αυτής που υποστηρίζει.
Όμως, μετά από μια βδομάδα σιωπής, η σιωπή έσπασε. Και τι βρήκε να πει? Αυτή την πατάτα.
Το θέμα χρήζει ιατρικής παρακολούθησης. Σοβαρά.

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Τουμπεκί ψιλοκομμένο


Πολλοί θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Του την έχουν στημμένη σε κάθε γωνία και με κάθε ευκαιρία πετάνε λίγο δηλητήριο.
Το καλό είναι ότι όταν ο χαλίφης σοβαρευτεί, οι χαλίφηδες-wannabes κρύβονται εκεί που ο ήλιος δε λάμπει.
Περιμένω όμως να βγει και ο Σουλτάνος κάποια στιγμή και να πει ότι ο χαλίφης δεν κουνιέται από τη θέση του.

Ο Ολυμπιακός έπαιξε καλά από το 1ο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Αν δεν έπαιζε όπως έπαιξε στο α' ημίχρονο, δεν θα υπήρχε το β' έτσι όπως το είδαμε. Αν ο προπονητής είχε βάλει αυτούς που έπαιξαν από το 70 και μετά από την αρχή, το παιχνίδι δε θα ήταν ίδιο. Έβαλε αυτούς που έπρεπε όταν έπρεπε. Χωρίς αμφιβολία, άλλες φορές σου βγαίνουν αυτά που κάνεις και άλλες όχι. Τίποτα όμως χθες δεν ήταν στην τύχη (εκτός από καναδυό κεφαλιές που απέκρουσε ο Νικοπολίδης πάνω στη γραμμή).
Ο Τάκης (ξανα)γράφει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία του συλλόγου.

ΥΓ: Κάποιοι χθες έχασαν το δεκανίκι που χρησιμοποιούσαν εδώ και πάνω από 10 χρόνια, για να καλύπτουν τις αδυναμίες τους. Ας είναι. Αυτά παθαίνεις όταν θες να ψοφήσει η αγελάδα του γείτονα αντί να πάρεις και συ καμιά της προκοπής.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007

Η υπομονή και η μνήμη του χρυσόψαρου


Χρόνια τώρα ακούμε ότι ο Ολυμπιακός βασίζεται σε ένα κορμό παιχτών, πάνω κάτω ίδιο, τα τελευταία 10 χρόνια, με τον οποίο μέχρι και πέρσι μπορούσε σχετικά περπατώντας και έχοντας ταυτόχρονα και τάσεις αυτοκτονίας, να παίρνει το πρωτάθλημα. Ο κορμός αυτός, έφτασε τα -άντα και πολύ λογικά υπήρξε η απαίτηση να γίνει ανανέωση.
Η μαγική αυτή λέξη ακούγεται κάθε καλοκαίρι εδώ και τουλάχιστον 3 χρόνια και νομίζω ότι τελικά έγινε, λίγο πέρσι και πολύ φέτος.
Όλα καλά ως εδώ. Όλοι χαρήκαμε που έγινε τελικά αυτή η ανανέωση και μάλιστα με παίχτες που υπόσχονται αρκετά σε σχέση με την ποιότητα του ποδοσφαίρου που μπορούν να παίξουν. Το "ότι πληρώνεις παίρνεις" ίσχυε πάντα και εξακολουθεί να ισχύει, καμιά φορά όμως κάποιος πρόεδρος κάποιας ΠΑΕ το ξεχνάει και αρχίζει να παίζει λόττο. Το λόττο όμως θα σου κάτσει μία φορά και αν. Εμάς μας έκαστε ο Τουρέ, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας.
Μετά λοιπόν από αυτή την ανανέωση, όλοι συμφωνήσαμε ότι χρειάζεται χρόνος να δέσει η ομάδα, να παίξει έτσι όπως οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι μπορεί να παίξει. Γιατί το παν είναι οι θεαματικές νίκες και όχι μόνο οι νίκες, εξ'ου και πέρσι, παρ'ότι πρωταθλήτρια η ομάδα αποδκιμαζόταν, αφού σε κάθε αγώνα μας έβγαζε την πίστη ανάποδα.
Κι ενώ συμφωνήσαμε ότι πρέπει να είμαστε λίγο υπομονετικοί φέτος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα βάλουμε 5ετή πλάνα και άλλα τέτοια εξωγήινα (το πρωτάθλημα πρέπει να θεωρείται αυτονόητος και δεδομένος στόχος όταν παίζεις με τους τυφλούς και είσαι ο μονόφθαλμος), παραλίγο να σπάσουμε τα ρεκόρ του Σάντος και του Μπάκε στον πράσινο πάγκο.
Και πώς να μη γίνει αυτό, όταν ο Λεμονής από τη στιγμή που ήρθε πέρσι, θεωρείται ότι έχει ημερομηνία λήξης κάπου στα τέλη Οκτώβρη, χωρίς όμως να ξέρουμε τότε ότι θα πάρουμε 10+ παίχτες το καλοκαίρι. Φτάσαμε κάθε ματς να θεωρείται δείγμα γραφής του Λεμονή και να θεωρείται αποτυχία αν η καινούρια φετινή ομάδα δεν παίζει σε ΚΑΘΕ αγώνα το διαστημικό ποδόσφαιρο που έπαιξε με τον ΟΦΗ.
Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικά αισιόδοξος που πιστεύω πολύ στην ομάδα, αλλά μ'αρέσει κιόλας που έχουμε έναν Έλληνα-οπαδό προπονητή. Το θέμα είναι να συνεχίσουμε να τον έχουμε και μεθαύριο και να το ξέρει κι ο ίδιος, ότι δεν εξαρτάται από το κάθε αποτέλεμσα η παραμονή του.
Μόνο αν κάπου μετά το χειμώνα δεν έχει τελειώσει το πρωτάθλημα (όπως γίνεται εδώ και κάποια χρόνια) δικαιολογούνται σκέψεις για αλλαγή. Και φυσικά αμείλικτη κριτική από του χρόνου.
Τώρα μόλις θυμήθηκα όμως, ότι το πρωτάθλημα ήδη τελείωσε και η ΑΕΚ πανηγυρίζει τον πρώτο τίτλο εδώ και 13 χρόνια. Ξεχάστηκα ρε παιδιά. Άκυρα όλα τα παραπάνω.