Επίθεση vs τσούκου-τσούκου

Όταν κάποια ομάδα παίρνει νέο προπονητή, είθισται να παρουσιάζεται και να κάνει τις πρώτες του δηλώσεις. Κλασσικά σκηνικά, τα έχουμε δει χιλιάδες φορές.
Στην παρουσίαση αυτή, ο καινούριος προπονητής αναφέρεται στους στόχους της ομάδας κτλ κτλ και κάποιος κάποια στιγμή τον ρωτάει για τη φλοσοφία του και τον τρόπο που θέλει η ομάδα να παίζει. Εκεί η απάντηση είναι σχετικά σίγουρη. Οι περισσότεροι θα πουν ότι η ομάδα τους θέλει να παίζει επιθετικό ποδόσφαιρο, να βάζει γκολ και να χαίρεται ο κόσμος. Η γνωστή φράση "καλύτερα 4-3 παρά 1-0". Και χαίρονται μετά όλοι, που ο προπονητής θα κάνει την ομάδα να βάζει πολλά γκολ (το ότι θα τρώει κιόλας δεν τους πολυνοιάζει τη δεδομένη χρονική στιγμή).
Από την άλλη πλευρά είναι η σταθερή αξία του τσούκου-τσούκου, όπου το μισό-0 είναι ο θρίαμβος που όλοι θέλουν. Βέβαια, είναι δύσκολο να βγει ένας προπονητής και να πει ότι θα παίζει κατενάτσιο και ότι θέλει κυρίως να μην τρώει γκολ και αν βάζει έχει καλώς, αν όχι δε θα χάνει τουλάχιστον.
Ο Ολυμπιακός φέτος, έχει κάνει μια μεγάλη προσπάθεια ανανέωσης, με σκοπό να φτιάξει μια ομάδα που θα παίζει θεαματικό επιθετικό ποδόσφαιρο, για να ικανοποιεί τον κόσμο του. Για να μην επαναληφθούν τα περσινά, που, ενώ το πρωτάθλημα κατέληξε πιο άνετα ίσως από κάθε άλλη φορά στον Πειραιά, κανείς δεν ήταν στο τέλος ευχαριστημένος.
Εκ των μέχρι τώρα αποτελεσμάτων, η φιλοσοφία του "καλύτερα 4-3" εφαρμόζεται με επιτυχία στο αμυντικό κομμάτι. Ο Ολυμπιακός τρώει γκολ σε κάθε αγώνα. Βάζει πάντως γκολ και σε κάθε αγώνα, αλλά τα χαλάει λίγο στη σούμα στο τέλος, όπου αυτά που έβαλε δεν είναι πάντα περισσότερα από αυτά που έφαγε. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή αυτή η μαθηματική λεπτομέρεια θα τακτοποιηθεί και τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους.
Το θέμα όμως είναι, ότι δεν υπάρχει 3ος δρόμος για μια ομάδα. Ή θα παίζει με επιθετική φιλοσοφία και θα τα τρώει εύκολα, ή θα παίζει με αμυντικούς προσανατολισμούς και θα χρειάζεται αίτηση με χαρτόσημο 50 λεπτά για να φάει αλλά και να βάλει γκολ. Να βάζει η ομάδα 4 σε κάθε παιχνίδι και να μην τρώει κανένα είναι κάτι που απλά δε γίνεται.
Τα παιχνίδια του Ολυμπιακού είναι πραγματικά πιο ενδιαφέροντα σε σχέση με πέρσι. Ενώ πέρσι ένας αγώνας του Θρύλου σου έλυνε το πρόβλημα της αϋπνίας και ταυτόχρονα σου έσπαγε τα νεύρα, φέτος σε κάνει καρδιακό και εξακολουθεί να σου σπάει τα νεύρα. Τι να κάνουμε τώρα...Το σπάσιμο νεύρων είναι μια θυσία που πρέπει να κάνει ο οπαδός κάθε ελληνικής ομάδας μάλλον και όχι μόνο ου Ολυμπιακού.

ΥΓ: Με εντυπωσίασε ο ΠΑΟΚ χθες. Με εντυπωσίασε επίσης η έλλειψη διάθεσης του Ολυμπιακού να πιέσει έστω και ελάχιστα στην άμυνα και η τάση του να κάθεται και να περιμένει κάθε φορά που έχανε τη μπάλα. Ελπίζω αυτό να ήταν κάτι σα συντήρηση δυνάμεων ή δοκιμή τακτικής για τον επόμενο αντίπαλο, με τον οποίο νομίζω ότι η ισοπαλία θα ήταν ιδανικό αποτέλεσμα.